कैसे कहूं वो कैसा था

वो एक राज़ के जैसा था

टूट के जो मैं बिखर न जाऊं,

मुझे समेटे वैसा था।

हर दर्द में मरहम बनकर,

वो चुपके से आ बैठा था,

दो लफ्जों में अपना सा लगा,

वो कुछ शेर के जैसा था।

दूर था लेकिन पास लगा,

जैसे मेरा साया था,

सांसों में उसकी खुशबू थी,

और नाम लबों पे छाया था।

~ विशाल 

 

चाहता हूं तुझ पे एक किताब लिखूं

तेरे मेरे सारे ख़्वाब लिखूं 

पर किस लफ्जों में बयां करूं

तुझे सुबह लिखूं या शब लिखूं 

तेरी आंखों का शरार लिखूं 

दिल की हर बात, जज्बात लिखूं

चांद को छुपाके तुझे

चांदनी रात लिखूं

कभी तुझे मैं घर लिखूं

कभी तुझे मैं प्यार लिखूं

कुछ सच कुछ झूठ लिखूं

कभी मज़लूम, कभी गुनहगार लिखूं

चाहता हूं तुझ पे एक किताब लिखूं

तेरे मेरे सारे ख़्वाब लिखूं 

~ विशाल 

---

जब आंख खुली तो अक्सर

मैं पूछता हूं खुद से

कल रात छलावे जैसा

कौन था मेरी बाहों में

---

हाँ ये सच है शाम मुस्कुराती भी है

चांदनी धीरे-धीरे जगमगाती भी हैं

तुम मेरे साथ किनारों पे चलना

लहरें गुनगुनाती भी हैं

---

मी कितीही टाळले 

तरी येतोच तुझा उल्लेख

तुझ्याशिवाय माझी प्रत्येकच

कविता निःशेष

 या वाटेवर एकाकी मी चालत असताना

तुझ्या आठवणी मनात गोंधळ घालत येताना

हृदयाची सम चुकते त्यांना वेचत जाताना

तुझ्याशिवायचा प्रत्येक मी पाऊस टाळत राहिलो

तुझ्यासवेचा पाऊस फक्त मनात माळत राहिलो

खिडकीतूनच पाहिले मी आभाळ दाटत येताना

हे प्रेमगीत विरहगीत झाले कसे

फुलांवर लिहिताना काटे आले कसे

शब्दांना कशी कळते वेदना?

वसंतमागे मी शिशिर दडवून ठेवले

स्वतःशी ही काही खरं काही खोटं बोलून पाहले

गळलेल्या पानांची रास रीचत जाताना

तुझ्या भिजण्याने पावसाळा व्हायचा

आता पावसामध्ये ती बात नाही

तुझ्या भेटीने फुलांचे बहरणे

वसंतामध्ये ती बात नाही

श्वासांनीच खरे बोलणे व्हायचे 

शब्दांमध्ये ती बात नाही

तुझ्या स्पर्शाने गंधाळणे माझे 

अत्तरामध्ये ती बात नाही

तुझ्या सोबती मीच कळलो मला 

आरश्यामध्ये ती बात नाही

~ विशाल

 

जेव्हा पहिल्यांदा पाहिलं

तुला बटांशी खेळताना

पांढऱ्याशुभ्र साडीमध्ये

गुलाबी हसताना

वाटलं वसंत फुलला असावा

बहर आला असावा

किंवा स्वप्न आणि वास्तविकतेचा

तो क्षण दुवा असावा

तू खरंच होतीस का?

मी चिमटा काढून बघायला हवं होतं 

काहीतरी कारण काढून तुझ्याशी

बोलायला हवं होतं

खऱ्या होत असतील

पुस्तकातल्या कथा कदाचित

स्वप्न उद्याची चाहूल असेल

कदाचित

तिला चंद्र उगाच नसतील म्हणत

गुलाबाशी तुलना उगाच नसतील करत

तिला त्याच्या नजरेतून बघावं

तुला बघितलं तेव्हा वाटलं

वाटलं नव्हतं या शहरात

येईन मी पुन्हा

तश्याच असतील या शहरातील

वाटा साऱ्या जुन्या

पुन्हा चिंब पावसात भिजताना

पुन्हा त्याच वाटांवर चालताना

वाटतं जपल्या असाव्या या शहराने 

आपल्या सोबतीच्या साऱ्या खुणा

शहराच्या कानाकोपऱ्यात साठलेलं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

तुझी मिठी, तुझी ऊब

आणि लताचं गाणं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

मनात घर करून राहील

आणि लताच्या गाण्यात

तुझ्या आठवणींचं गूज राहील

वाटलं नव्हतं या शहरात

तुझ्या आठवणींनी वेढलं जाईन

प्रत्येक वळणावर तुझं

अस्तित्व शोधत राहीन

~ विशाल

दीवारों पर तुम्हारी तस्वीर वैसे ही है 

मेज पर तुम्हारे खत वैसे ही है 

मैं अब भी सुनता हूं वहीं ग़ज़लें

मेरा तुझको लिखना वैसे ही है 

तुम शायद अब पहली सी नही रही

पर मेरा तुझको देखना वैसे ही है

मैं तुझको महसूस कर सकता हूं अब भी 

बिस्तर में तेरी खुशबू वैसे ही है 

 

 आपण चुकलो असेल

तू ही चुकली असशील

मी ही चुकलो असेल

तरीही सर्व विसरून

एकमेकांशी भांडत, दूर जात, जवळ येत

कधी वेगळ्या वाटेवर कोलमडून सावरल्यावर 

एकमेकांची सोबत सांभाळत आपण राहलो

कदाचित ते प्रेम असेल

कदाचित तुझी आपुलकी

कदाचित माझी मैत्री

शेवटची भेट म्हणत रात्री जात राहल्या

आणि 

पुढच्या भेटीची आतुरतेने वाट बघितली असेल

तूही आणि मीही

पण एकदा तरी शेवटचं वळण येणार होतंच

एकदा तरी शेवटची भेट 

खरंच शेवटची होणार होती

मी तुला नजरेत पूर्ण भरून घेतलंय

तुझा स्पर्श माझ्यात सामावून घेतलाय

तुझा गंध श्वासांची माळ म्हणून गुंफलाय

आता तू नसणार तरी तुझा सहवास असणार आहे

हे सर्व माझ्या पूर्ण मालकीचं असणार आहे

कायमचं

तुझं, तुझ्याशिवाय

पण एक सांग?

जगण्याचं कारण असणं इतकचं पुरेसं असतं का?

 आयुष्य तसं फार complicated आहे

म्हणजे

कविता ओठांवर आहे

आणि शब्द नाही

आतला गोंधळ स्तब्ध नाही

हे संथ वाहणारं पाणी

बेभान वारा, काजवे, तारे, चंद्र

गडद अंधार पण रात्र नाही

घरामागच्या बागेतून बीच दिसतो

भरती, ओहोटी, लाटा, समुद्रपक्षी

या क्षितिजाला सूर्यास्त मात्र नाही

आयुष्य काय साधं वाटलं तुला

तू शेक्सपिअर वाचलास?

विनोद आणि वेदनेला अंत नाही