Wednesday, November 18, 2026

 एका अनामिक चित्रकाराच्या

चित्राकडे बघत असताना
मला भयंकर घाबरायला झालं
हात थरथरायला लागले
कुणीतरी मला माझ्याशिवाय ओळखतंय
या जाणीवेनेच झालो घामाचिंब
काही काही चित्रकारांकडे
असते म्हणे सुपरपॉवर
कसं कळलं असेल त्याला तरीसुद्धा?
कसं चितारलं त्याने कॅनव्हासवर
हे चित्र
कसं कळलं असेल त्याला
चहाचा कप
कपावरचे ओठांचे ठसे
गिटारचा अचूक रंग
गुलमोहराची फुलं
आकाशातील चंद्र
मला इथून लवकर निघून गेलेलंच बरं…



तू मैत्रीण बनून माझ्या आयुष्यात आलीस

पण देवदूतच झालीस

माझ्याचसोबत माझी पुनर्भेट घडवून आणलीस

मला शब्द दिलेस

माझी कविता दिलीस

माझ्यातल्या कवीला जिवदान दिलंस


तुझ्या सोबतीत मला अंधाऱ्या रात्रीही आवडायला लागल्यात

पावसात परत चिंब भिजायलाही आवडायला लागलंय

सौमित्रच्या कविता वाचायला लागलोय

दिदींची गाणी ऐकायला लागलोय


तुझ्याशी भेटायची नेहमी ओढ लागलेली राहते

तुझ्याशी बोलून सर्व मन मोकळं करायचं असतं

तू समोर असलीस की हृदयात धडधडायला होतं जोरात

आणि तुला मिठीत भरलं की स्पंदनं शांत लयीत गुणगुणत राहतात


तू इतकं काही दिलंस

आणि मी मात्र तुला काही देऊ शकलो नाही


देवदूताला माझ्यासारख्या मर्त्य माणसाने काय द्यावं?

माझ्याकडे तुला द्यायला काही नाही


काही पुस्तकं,

मी

आणि या कवितेशिवाय…

Tuesday, November 10, 2026


फुलांची स्तुती केली तुझी उपमा देऊन,
फुलांनाही लाजवले तुझे नाव घेऊन.


तुला पाहता कळले फुलांचे सौंदर्य,
ऋतूही बहरून गेला तुझ्या सहवासात येऊन.


तुझ्या अत्तराची गोष्ट सांगितली वाऱ्याला,
तोही गंधाळला तुझ्या अंगणातून जाऊन.


तुझ्या येण्याने कळले घरालाही असते मन,
उंबरठा वाट पाहतो दिवसभर डोळे लावून.


तुला लिहिताना पुन्हा शब्द अपुरे पडले,
कविताच राहिली शेवटी तुझ्यात विरघळून.

Monday, November 9, 2026

 

अब किसी के क़रीब जाने से डर लगता है,
बहुत पास रहकर भी फ़ासले देखे हैं।

जिसने की मोहब्बत जान से ज़्यादा, उसकी भी आँखों में,
मैंने उसके बदन को छूते वक़्त, पहरे देखे हैं।

हर मुस्कुराते चेहरे को अपना नहीं कहते,
हमने मुस्कुराहटों के पीछे इरादे देखे हैं।

अब किसी के लफ़्ज़ों पर ऐतबार कैसे करें,
दोस्त कहने वालों के भी इस साल चेहरे देखे हैं।


Saturday, November 7, 2026

 

सुचले मला न काही, लिहिता न काही आले,

माझे लिहिणेही तुझ्यासवेच गेले.

तू दूर गेल्यावर मज इतकेच कळले,

माझे असणेही तुझ्यासवेच गेले.

जगतो जगात थोडा शहाण्यासारखा,

माझे वेडेपणही तुझ्यासवेच गेले.

माझे अंतर्मन कुणासमोर उघडू,

मौनाचे बोलणेही तुझ्यासवेच गेले.

कशी करू सवय मी तुजविन जगण्याची,

जगण्यातले जगणेही तुझ्यासवेच गेले.

Friday, November 6, 2026

 

क्या है दिन, क्या है रात पता चली
लॉकडाउन में एक तो बात पता चली

घर में रहे तो अपनों को जान पाए
रिश्तों की असली सौग़ात पता चली

उनके बिना तन्हा गुज़ारी हुई उम्र
उनसे हुई जब मुलाक़ात पता चली

मोहब्बत जब शिद्दत से आगे बढ़ गई
तब जाके उसको मेरी जात पता चली

हम उम्र भर किसी हिसाब में उलझे रहे
वक़्त के हिसाब से मात पता चली


Thursday, November 5, 2026


 चेहऱ्यावर आहे जी एवढी शांतता,


कसली छळतेय तुला आतून ही अस्वस्थता?

टाळूनही प्रश्न मिळतील का उत्तरे?

मौनातही दडलेली असते एखादी व्यथा.

ज्यांना कळलीच नाही भाषा मौनाची तुझ्या,


त्यांच्यापुढे कशाला एवढी औपचारिकता?


Wednesday, November 4, 2026

 

आजकाल माझ्या कवितेत
यमक जुळायला लागलेत…
पण तरीही
काहीतरी हरवलंय कवितेतलं.
कधी एका शब्दासाठी
अर्धी रात्र जागलेली असायची,
कधी शेवटाच्या शोधात
मनात शब्दांची गर्दी व्हायची.
आता मात्र
सगळं जुळून येतंय,
तरी काहीतरी हरवल्यासारखं वाटतंय.
कधी यमक शोधत होतो,
आता कविताच तर शोधावी लागत नाहीये ना?
कदाचित यमक जुळवताना
ज्या अस्वस्थतेतून कविता जन्माला येत होती,
तीच अस्वस्थता कुठेतरी हरवलीय…
काल लिहिलेली गझल
सगळ्यांना आवडली…
कौतुकही झालं,
शब्दही जुळले,
शेरांनाही दाद मिळाली…
तरीही
काहीतरी राहिल्यासारखं वाटलं.
कदाचित तुला एवढंच सांगायचं होतं…
तू माझी मुक्तछंद आहेस.


Thursday, October 29, 2026

 

उन्हाच्या दोन चार चटक्यांनी बेजार होतो कुठे?
मी असा विदर्भात पावसाळाही पाहिला

आपापसांत भांडून दोन रंग लाल झाले
आणि समतेचा रंग निळाही पाहिला

शुभ्र रंगांनाच सौंदर्य मानणाऱ्या जगात
मी राधेचा कृष्ण सावळाही पाहिला

आजवर ऐकत आलो फक्त हंसाच्या कथा
एका कथेत आज चतुर कावळाही पाहिला

आपलीच रक्ताची नाती दुरावत जाताना
परक्यांच्या सोबतीत जिव्हाळाही पाहिला

पाहून शुभ्र चंद्र केली साजरी कोजागिरी
मी अमावस्येचा चंद्र काळाही पाहिला

माहित नाही नेमका कुठला मुखवटा खरा
आरशात एक चेहरा निराळाही पाहिला