Thursday, October 29, 2026

 

उन्हाच्या दोन चार चटक्यांनी बेजार होतो कुठे?
मी असा विदर्भात पावसाळाही पाहिला

आपापसांत भांडून दोन रंग लाल झाले
आणि समतेचा रंग निळाही पाहिला

शुभ्र रंगांनाच सौंदर्य मानणाऱ्या जगात
मी राधेचा कृष्ण सावळाही पाहिला

आजवर ऐकत आलो फक्त हंसाच्या कथा
एका कथेत आज चतुर कावळाही पाहिला

आपलीच रक्ताची नाती दुरावत जाताना
परक्यांच्या सोबतीत जिव्हाळाही पाहिला

पाहून शुभ्र चंद्र केली साजरी कोजागिरी
मी अमावस्येचा चंद्र काळाही पाहिला

माहित नाही नेमका कुठला मुखवटा खरा
आरशात एक चेहरा निराळाही पाहिला


Wednesday, October 28, 2026

 कापू शकतो माझा कुणीही कधीही गळा

प्रत्येकाच्या हातात आहे इथे उस्तरे


शेवटी गेला एक इमानीच गळफास लावुनी

बेइमानांनीच होती भरली सारी दप्तरे


सोडता सुटलाच नाही मला गुंता तुझा

कशी राहिली तुझ्यापाशीच सारी उत्तरे?


घरासाठी आयुष्यभर खाल्ल्या खस्ता किती

त्याच्याच वाट्याला ना आले घराचे उंबरे


कोऱ्या पानांवर इतक्यात लिहिली नाहीस गझल?

तुझ्या उत्तरादाखल ठेवतो एक पान कोरे.


तुझ्या मैफिलीतून काढता पाय घेतला

कळाया लागले मलाही मौनाचे इशारे 



 

जब धूप से पैर जलने लगे,

चलकर पैर में छाले पड़ने लगे।

जब दुनिया की सारी ख़ूबसूरती ढल गई,

तब तुझे घर याद आया।


जब अपने अजनबी लगने लगे,

हर चेहरे पर नक़ाब दिखने लगे।

जब भीड़ में कोई अपना न मिला,

तब तुझे शहर याद आया।


जब राह में तन्हाई पाई,

और मंज़िल भी रास न आई,

तब लौटकर आया है तू,

घर था याद या घर याद आया?

Monday, October 26, 2026

 

नेकी कर, दरिया में डाल, पर ध्यान रख,

कहीं दरिया डुबो न दे तुझको।


हर किसी के दर्द को अपना न बना,

अपना ही ग़म खा न जाए तुझको।


दिल बड़ा रख, मगर इतना भी नहीं,

तेरी मासूमी रुला न दे तुझको।


दोस्ती में भी ज़रा दूरी रख,

कोई अपना ही मिटा न दे तुझको।


हर किसी पर ऐतबार करना ठीक नहीं,

कोई झूठा यक़ीन बहका न दे तुझको।


राह में काँटे हैं, पत्थर भी बहुत,

तेरी मंज़िल से हटा न दे तुझको।


राह-ए-ज़िंदगी में सबक़ लेते हुए चल,

कोई गुज़रा हुआ कल सता न दे तुझको।


अपनी ख़ुशियों का भी रख थोड़ा हिसाब,

किसी की चाहत मिटा न दे तुझको।


वक़्त के साथ बदलना भी हुनर है मगर,

कोई दुनिया का रंग बदल न दे तुझको।

Sunday, October 25, 2026

 वाटलं तर नोंदव गुन्हा तू माझ्यावर,

तू नसतानाही कविता लिहिलीय तुझ्यावर.

मी तुझ्या आठवणींना हद्दपार करायचं ठरवलं,
पण मनानेच पुन्हा खटला भरला माझ्यावर.

तुला विसरण्याचे कितीतरी मार्ग शोधले मी,
प्रत्येक रस्ता येऊन थांबला तुझ्या दारावर.

आता माझ्या कवितांना दोष देऊ नकोस तू,
तुझंच नाव उमटतं अजुनी प्रत्येक अक्षरावर.

तुझ्याविरुद्ध एकही पुरावा नाही माझ्याकडे,
तरी मन रोज नवे आरोप ठेवतं तुझ्यावर.


Monday, October 19, 2026

 पाऊस आणि तुझ्या आठवणींत नातं काही खास असणार,

उगाच का मातीला तुझा गंध, थेंबांनी पैंजणांचा भास होणार?

Monday, October 12, 2026

 तुम मेरी नहीं, फिर भी ये ख़याल क्यों है,

तुम्हें खोने का दिल को मलाल क्यों है?


न कोई इकरार है, न कोई इनकार,

फिर तेरी आँखों में यूँ सवाल क्यों है?


माना मेरी हथेली पर तेरे नाम की लकीर न थी,

फिर तेरे बिना ये ज़िंदगी बेहाल क्यों है?


तेरा ज़िक्र छिड़े तो महफ़िल निखर जाती है,

तेरे ज़िक्र से ये महफ़िल बेमिसाल क्यों है?

Sunday, September 27, 2026

 सांग स्पष्ट ते, इशाऱ्यात बोलू नको


जमणार नाही उलगडणे कोडे मला


दाखवाया जगाला मंचावरती शेला दिला


मंचाखाली पायातले मारले जोडे मला


घालू शकणार नाही तू मोहिनी आता मला


कळू लागले तुझे डावपेच थोडे मला


मी ऐच्छिकतेने सर्व धर्म नाकारले


कोण तू, ठरवून एका जातीशी जोडे मला


 काश किसी को सुनाने को कोई कहानी होती,

तेरी मेरी मुहब्बत की इक निशानी होती।

काश मिलती मुझे फिर से वो गुज़री हुई सहर,
शायद फिर से मेरी आँखों में रवानी होती।

काश मिल जाती मुझे दोपहर के वक़्त,
शायद न ढली मेरी जवानी होती।

बस तेरे कंधे पे सर होता और हाथों में हाथ,
तेरी ज़ुल्फ़ों के साये में शाम सुहानी होती।

काश वो ख़त भी कहीं आज मुझे मिल जाता,
जिसमें हर बात तेरी मेरी ज़ुबानी होती।

अगर पूछे कोई मुझसे मेरी ख़्वाहिश क्या है,
तेरे संग बीती हुई एक शाम पुरानी होती।

काश लौट आता वो मौसम तेरे आने का कभी,
जिसमें मेरी दुनिया में न वीरानी होती।