अब किसी के क़रीब जाने से डर लगता है,
बहुत पास रहकर भी फ़ासले देखे हैं।
जिसने की मोहब्बत जान से ज़्यादा, उसकी भी आँखों में,
मैंने उसके बदन को छूते वक़्त, पहरे देखे हैं।
हर मुस्कुराते चेहरे को अपना नहीं कहते,
हमने मुस्कुराहटों के पीछे इरादे देखे हैं।
अब किसी के लफ़्ज़ों पर ऐतबार कैसे करें,
दोस्त कहने वालों के भी इस साल चेहरे देखे हैं।
सुचले मला न काही, लिहिता न काही आले,
माझे लिहिणेही तुझ्यासवेच गेले.
तू दूर गेल्यावर मज इतकेच कळले,
माझे असणेही तुझ्यासवेच गेले.
जगतो जगात थोडा शहाण्यासारखा,
माझे वेडेपणही तुझ्यासवेच गेले.
माझे अंतर्मन कुणासमोर उघडू,
मौनाचे बोलणेही तुझ्यासवेच गेले.
कशी करू सवय मी तुजविन जगण्याची,
जगण्यातले जगणेही तुझ्यासवेच गेले.
क्या है दिन, क्या है रात पता चली
लॉकडाउन में एक तो बात पता चली
घर में रहे तो अपनों को जान पाए
रिश्तों की असली सौग़ात पता चली
उनके बिना तन्हा गुज़ारी हुई उम्र
उनसे हुई जब मुलाक़ात पता चली
मोहब्बत जब शिद्दत से आगे बढ़ गई
तब जाके उसको मेरी जात पता चली
हम उम्र भर किसी हिसाब में उलझे रहे
वक़्त के हिसाब से मात पता चली
आजकाल माझ्या कवितेत
यमक जुळायला लागलेत…
पण तरीही
काहीतरी हरवलंय कवितेतलं.
कधी एका शब्दासाठी
अर्धी रात्र जागलेली असायची,
कधी शेवटाच्या शोधात
मनात शब्दांची गर्दी व्हायची.
आता मात्र
सगळं जुळून येतंय,
तरी काहीतरी हरवल्यासारखं वाटतंय.
कधी यमक शोधत होतो,
आता कविताच तर शोधावी लागत नाहीये ना?
कदाचित यमक जुळवताना
ज्या अस्वस्थतेतून कविता जन्माला येत होती,
तीच अस्वस्थता कुठेतरी हरवलीय…
काल लिहिलेली गझल
सगळ्यांना आवडली…
कौतुकही झालं,
शब्दही जुळले,
शेरांनाही दाद मिळाली…
तरीही
काहीतरी राहिल्यासारखं वाटलं.
कदाचित तुला एवढंच सांगायचं होतं…
तू माझी मुक्तछंद आहेस.
उन्हाच्या दोन चार चटक्यांनी बेजार होतो कुठे?
मी असा विदर्भात पावसाळाही पाहिला
आपापसांत भांडून दोन रंग लाल झाले
आणि समतेचा रंग निळाही पाहिला
शुभ्र रंगांनाच सौंदर्य मानणाऱ्या जगात
मी राधेचा कृष्ण सावळाही पाहिला
आजवर ऐकत आलो फक्त हंसाच्या कथा
एका कथेत आज चतुर कावळाही पाहिला
आपलीच रक्ताची नाती दुरावत जाताना
परक्यांच्या सोबतीत जिव्हाळाही पाहिला
पाहून शुभ्र चंद्र केली साजरी कोजागिरी
मी अमावस्येचा चंद्र काळाही पाहिला
माहित नाही नेमका कुठला मुखवटा खरा
आरशात एक चेहरा निराळाही पाहिला
कापू शकतो माझा कुणीही कधीही गळा
प्रत्येकाच्या हातात आहे इथे उस्तरे
शेवटी गेला एक इमानीच गळफास लावुनी
बेइमानांनीच होती भरली सारी दप्तरे
सोडता सुटलाच नाही मला गुंता तुझा
कशी राहिली तुझ्यापाशीच सारी उत्तरे?
घरासाठी आयुष्यभर खाल्ल्या खस्ता किती
त्याच्याच वाट्याला ना आले घराचे उंबरे
कोऱ्या पानांवर इतक्यात लिहिली नाहीस गझल?
तुझ्या उत्तरादाखल ठेवतो एक पान कोरे.
तुझ्या मैफिलीतून काढता पाय घेतला
कळाया लागले मलाही मौनाचे इशारे
नेकी कर, दरिया में डाल, पर ध्यान रख,
कहीं दरिया डुबो न दे तुझको।
हर किसी के दर्द को अपना न बना,
अपना ही ग़म खा न जाए तुझको।
दिल बड़ा रख, मगर इतना भी नहीं,
तेरी मासूमी रुला न दे तुझको।
दोस्ती में भी ज़रा दूरी रख,
कोई अपना ही मिटा न दे तुझको।
हर किसी पर ऐतबार करना ठीक नहीं,
कोई झूठा यक़ीन बहका न दे तुझको।
राह में काँटे हैं, पत्थर भी बहुत,
तेरी मंज़िल से हटा न दे तुझको।
राह-ए-ज़िंदगी में सबक़ लेते हुए चल,
कोई गुज़रा हुआ कल सता न दे तुझको।
अपनी ख़ुशियों का भी रख थोड़ा हिसाब,
किसी की चाहत मिटा न दे तुझको।
वक़्त के साथ बदलना भी हुनर है मगर,
कोई दुनिया का रंग बदल न दे तुझको।
