भाकरीसाठी रांगेत उभा राहतो माणूस,

भाषणात प्रत्येकाच्या हातात राज आहे.

कुणाच्या वाट्याला टाळ्या, कुणाच्या वाट्याला आक्रोश,

एकाच शहरातील प्रत्येकाचा वेगळा प्रवास आहे.

घरं मोठी होत गेली, माणसं छोटी झाली,

प्रत्येक दाराआड आपापला समाज आहे.

जिंकूनही रोज हरतो आपण स्वतःशीच आतून,

या जगण्याच्या खेळाला नेमका कुठला इलाज आहे?

चेहऱ्यावरच्या हास्याला फार अर्थ देऊ नको,

आत कुठे किती तुटलो, याचा कोणाला अंदाज आहे?

 जीते जी जिसे डर था मौत से,

मौत आई तो वो हँसता हुआ मिला।

उम्र भर जिसको माना मैंने रक़ीब,

आख़िरी पल वही देता दुआ मिला।

सच कहा तो हर किसी से रंजिश हुई,

झूठ कहा तो हर इक अपना मिला।

जिसे दुनिया ने समझा ख़ुशहाल,

उसके कमरे में तकिया गीला मिला।

घर लौटने की थी ख़ुशी बहुत मगर,

घर में इस बार एक कमरा कम मिला।

 हक़ीक़त न सही, ख़्वाब में मिले

वो मुझे किसी भूले जवाब में मिले

बहुत दिनों से चेहरे पे धूप ठहरी थी
वो एक शाम किसी नक़ाब में मिले

न पूछ हाल मेरा, बस इतना याद रहे
हम अपने-आप से थोड़े अज़ाब में मिले

वो एक लम्हा भी कितना अजीब लम्हा था
कि जैसे उम्र किसी एक किताब में मिले

मैंने चाहा था उसे सिर्फ़ एक बार मगर
वो बार-बार मेरे इंतिख़ाब में मिले

न जाने कौन-सा मौसम था उस मुलाक़ात का

कि उम्र भर के सभी रंग उस गुलाब में मिले

 स्मरून पाहिले, विसरून पाहिले,

मनास कितीदा सावरून पाहिले.

तुझ्या आठवांची राख उराशी,
आणि निखारे पांघरून पाहिले.

निघून जाताना शहरातून तुझ्या,
पुन्हा एकदा वळून पाहिले.

तुझ्या नावाचे पत्र एक होते,
कितीदा पुन्हा उघडून पाहिले.

न बोललेल्या शब्दांच्या ओठांवर,
किती अर्थ होते वाचून पाहिले.

आपले होते जे काही क्षण ते,
एकट्याने मोजून पाहिले.

तुझी सवय मोडता मोडता,
मनाला कितीदा मोडून पाहिले.

 तुझ्या पैंजणांची लागताच चाहूल,

वाऱ्याचे ते झंकारणे.

तुझी चाहूल कोण घेऊन येते,

बंद खिडकीतून येते कसे चांदणे?

तुझे मौन अन् माझी शांतता,

शब्दांविना एकमेकांना वाचणे.

दिवस-रात्रीचे चक्र चालते पण,

तुझ्या आठवणींचे कुठे थांबणे?

किती माझा हट्ट तुला विसरावे,

किती हट्ट मनाचा तुला आठवे

जुन्याच जखमांच्या नव्या वेदना,

कुरवाळता येते हासणे.

आयुष्याने वर दिला "माग जे काही हवे!",

तुझे नाव घेऊन थांबले मागणे.

तुझे स्वतःला करता आभाळ माझ्यासाठी,

उन्हातही वाटते मनाला चांदणे. 

 खिडकीशी टेकून उभा होता पाऊस…

ढगांनी अलगद

आभाळाच्या केसांत

पांढरा मोगरा माळला होता.

पहिला थेंब

लोखंडी गजांवर अलगद निनादला,

जणू एखाद्या सतारीची

पहिलीच झंकार.

तू हसलीस…

आणि माझ्या छातीत

चिमण्यांनी

ऋतूभराचं घर बांधायला घेतलं.

तुझ्या खांद्यावर

जेव्हा मी शांतपणे डोकं टेकवलं,

तेव्हा बाहेरचा पाऊस

फक्त बरसत नव्हता…

तो आपल्या श्वासांच्या लयीवर

एखादी जुनी गझल

हळुवार गुणगुणत होता.

तुझे केस

पहिल्या पावसानंतर

दरवळणाऱ्या मातीचा सुगंध होते.

तुझा श्वास

आल्याच्या चहातून उठणाऱ्या

उबदार वाफेसारखा…

आणि तुझी जवळीक…

श्रावणाच्या सरीसारखी नव्हे,

तर

दोन ढगांनी

एकमेकांत विरघळून जावं

तशी.

 मी मांडीवर ठेवुनी डोके तुझ्या,

ऐकवाव्या गुलमोहराच्या कविता माझ्या.

ऋतू नसावेत कवितेमध्ये,
तव नयनांचा रंग असावा.
गार मंद त्या वाऱ्यामध्ये,
तुझ्या केसांचा गंध असावा.

शब्द नकोत फार बोलके,
मौनालाही छंद असावा.
मनात उमलत्या भावनांना,
ओठांपाशी बंध असावा.

 मीही असतो अधुरा,

तूही असतीस अधुरी,

म्हणूनच कदाचित

आपली भेट लिहिली असेल नियतीने,

दोन अपूर्ण कथा

एक संपूर्ण कविता व्हावी म्हणून.

 रात्र नसती अंधारलेली,

तू शेजारी असतीस तर.

उजळली असतीच रात्र,
तू शर्वरी असतीस तर.

श्वास झाले असते सूर,
तू बासरी असतीस तर.

गंधाळले असते अक्षर,
तू अक्षरी असतीस तर.