स्मरून पाहिले, विसरून पाहिले,

मनास कितीदा सावरून पाहिले.

तुझ्या आठवांची राख उराशी,
आणि निखारे पांघरून पाहिले.

निघून जाताना शहरातून तुझ्या,
पुन्हा एकदा वळून पाहिले.

तुझ्या नावाचे पत्र एक होते,
कितीदा पुन्हा उघडून पाहिले.

न बोललेल्या शब्दांच्या ओठांवर,
किती अर्थ होते वाचून पाहिले.

आपले होते जे काही क्षण ते,
एकट्याने मोजून पाहिले.

तुझी सवय मोडता मोडता,
मनाला कितीदा मोडून पाहिले.

 तुझ्या पैंजणांची लागताच चाहूल,

वाऱ्याचे ते झंकारणे.

तुझी चाहूल कोण घेऊन येते,

बंद खिडकीतून येते कसे चांदणे?

तुझे मौन अन् माझी शांतता,

शब्दांविना एकमेकांना वाचणे.

दिवस-रात्रीचे चक्र चालते पण,

तुझ्या आठवणींचे कुठे थांबणे?

किती माझा हट्ट तुला विसरावे,

किती हट्ट मनाचा तुला आठवे

जुन्याच जखमांच्या नव्या वेदना,

कुरवाळता येते हासणे.

आयुष्याने वर दिला "माग जे काही हवे!",

तुझे नाव घेऊन थांबले मागणे.

तुझे स्वतःला करता आभाळ माझ्यासाठी,

उन्हातही वाटते मनाला चांदणे. 

 खिडकीशी टेकून उभा होता पाऊस…

ढगांनी अलगद

आभाळाच्या केसांत

पांढरा मोगरा माळला होता.

पहिला थेंब

लोखंडी गजांवर अलगद निनादला,

जणू एखाद्या सतारीची

पहिलीच झंकार.

तू हसलीस…

आणि माझ्या छातीत

चिमण्यांनी

ऋतूभराचं घर बांधायला घेतलं.

तुझ्या खांद्यावर

जेव्हा मी शांतपणे डोकं टेकवलं,

तेव्हा बाहेरचा पाऊस

फक्त बरसत नव्हता…

तो आपल्या श्वासांच्या लयीवर

एखादी जुनी गझल

हळुवार गुणगुणत होता.

तुझे केस

पहिल्या पावसानंतर

दरवळणाऱ्या मातीचा सुगंध होते.

तुझा श्वास

आल्याच्या चहातून उठणाऱ्या

उबदार वाफेसारखा…

आणि तुझी जवळीक…

श्रावणाच्या सरीसारखी नव्हे,

तर

दोन ढगांनी

एकमेकांत विरघळून जावं

तशी.

 मी मांडीवर ठेवुनी डोके तुझ्या,

ऐकवाव्या गुलमोहराच्या कविता माझ्या.

ऋतू नसावेत कवितेमध्ये,
तव नयनांचा रंग असावा.
गार मंद त्या वाऱ्यामध्ये,
तुझ्या केसांचा गंध असावा.

शब्द नकोत फार बोलके,
मौनालाही छंद असावा.
मनात उमलत्या भावनांना,
ओठांपाशी बंध असावा.

 मीही असतो अधुरा,

तूही असतीस अधुरी,

म्हणूनच कदाचित

आपली भेट लिहिली असेल नियतीने,

दोन अपूर्ण कथा

एक संपूर्ण कविता व्हावी म्हणून.

 रात्र नसती अंधारलेली,

तू शेजारी असतीस तर.

उजळली असतीच रात्र,
तू शर्वरी असतीस तर.

श्वास झाले असते सूर,
तू बासरी असतीस तर.

गंधाळले असते अक्षर,
तू अक्षरी असतीस तर.

 हर दर पे उम्र भर की सदाएँ भी बेअसर,

शायद अभी अपने ही मकाँ की तलाश में हो।

मंदिर भी गए, मस्जिदों से लौट आए तुम,

फिर किस ख़ुदा की तलाश में हो।

दरिया ने बस इतना ही पूछा बहाव में,

किस बेनिशाँ किनार की तलाश में हो।

जो खो गया था, वो तो तुम्हारे ही पास था,

फिर किस और आसमाँ की तलाश में हो।

शायद ये सफ़र ख़त्म न हो उम्र भर,

जब तक तुम अपनी ही तलाश में हो।

 

उगा भटकलो कुठे कुठे मी कित्येक वर्षे,

रस्ते घरी वळू लागले, तू भेटल्यापासून.

दुःखास झाकून ठेवले हसऱ्या मुखवट्यांमध्ये,
डोळे खरे बोलू लागले, तू भेटल्यापासून.

नभ तेच, चंद्र तोच, तीच रात्र होती तरी,
ताऱ्यांना अर्थ येऊ लागला, तू भेटल्यापासून.

ना मागितले मी प्रेम, ना तू दिलेस वचन,
तरी आयुष्य खुलू लागले, तू भेटल्यापासून.

 जिंदगी मला तू एक सोपा प्रश्न दे

का मला नेहमी निवडावे लागते

प्रत्येक हातात एक भाकरीचा कोर दे
का चिमुकल्यांना आकाशी बघावे लागते

देऊनी सर्वस्व माझे मी कंगाल जाहलो
अन आता प्रेमही उसने मागावे लागते

प्रेम किनाऱ्याने करावे नदीवर कितीही तरी
तिला शेवटी सागराशीच मिसळावे लागते