खिडकीशी टेकून उभा होता पाऊस…
ढगांनी अलगद
आभाळाच्या केसांत
पांढरा मोगरा माळला होता.
पहिला थेंब
लोखंडी गजांवर अलगद निनादला,
जणू एखाद्या सतारीची
पहिलीच झंकार.
तू हसलीस…
आणि माझ्या छातीत
चिमण्यांनी
ऋतूभराचं घर बांधायला घेतलं.
तुझ्या खांद्यावर
जेव्हा मी शांतपणे डोकं टेकवलं,
तेव्हा बाहेरचा पाऊस
फक्त बरसत नव्हता…
तो आपल्या श्वासांच्या लयीवर
एखादी जुनी गझल
हळुवार गुणगुणत होता.
तुझे केस
पहिल्या पावसानंतर
दरवळणाऱ्या मातीचा सुगंध होते.
तुझा श्वास
आल्याच्या चहातून उठणाऱ्या
उबदार वाफेसारखा…
आणि तुझी जवळीक…
श्रावणाच्या सरीसारखी नव्हे,
तर
दोन ढगांनी
एकमेकांत विरघळून जावं
तशी.
