स्मरून पाहिले, विसरून पाहिले,

मनास कितीदा सावरून पाहिले.

तुझ्या आठवांची राख उराशी,
आणि निखारे पांघरून पाहिले.

निघून जाताना शहरातून तुझ्या,
पुन्हा एकदा वळून पाहिले.

तुझ्या नावाचे पत्र एक होते,
कितीदा पुन्हा उघडून पाहिले.

न बोललेल्या शब्दांच्या ओठांवर,
किती अर्थ होते वाचून पाहिले.

आपले होते जे काही क्षण ते,
एकट्याने मोजून पाहिले.

तुझी सवय मोडता मोडता,
मनाला कितीदा मोडून पाहिले.

 तुझ्या पैंजणांची लागताच चाहूल,

वाऱ्याचे ते झंकारणे.

तुझी चाहूल कोण घेऊन येते,

बंद खिडकीतून येते कसे चांदणे?

तुझे मौन अन् माझी शांतता,

शब्दांविना एकमेकांना वाचणे.

दिवस-रात्रीचे चक्र चालते पण,

तुझ्या आठवणींचे कुठे थांबणे?

किती माझा हट्ट तुला विसरावे,

किती हट्ट मनाचा तुला आठवे

जुन्याच जखमांच्या नव्या वेदना,

कुरवाळता येते हासणे.

आयुष्याने वर दिला "माग जे काही हवे!",

तुझे नाव घेऊन थांबले मागणे.

तुझे स्वतःला करता आभाळ माझ्यासाठी,

उन्हातही वाटते मनाला चांदणे.