भाकरीसाठी रांगेत उभा राहतो माणूस,

भाषणात प्रत्येकाच्या हातात राज आहे.

कुणाच्या वाट्याला टाळ्या, कुणाच्या वाट्याला आक्रोश,

एकाच शहरातील प्रत्येकाचा वेगळा प्रवास आहे.

घरं मोठी होत गेली, माणसं छोटी झाली,

प्रत्येक दाराआड आपापला समाज आहे.

जिंकूनही रोज हरतो आपण स्वतःशीच आतून,

या जगण्याच्या खेळाला नेमका कुठला इलाज आहे?

चेहऱ्यावरच्या हास्याला फार अर्थ देऊ नको,

आत कुठे किती तुटलो, याचा कोणाला अंदाज आहे?