या वाटेवर एकाकी मी चालत असताना

तुझ्या आठवणी मनात गोंधळ घालत येताना

हृदयाची सम चुकते त्यांना वेचत जाताना

तुझ्याशिवायचा प्रत्येक मी पाऊस टाळत राहिलो

तुझ्यासवेचा पाऊस फक्त मनात माळत राहिलो

खिडकीतूनच पाहिले मी आभाळ दाटत येताना

हे प्रेमगीत विरहगीत झाले कसे

फुलांवर लिहिताना काटे आले कसे

शब्दांना कशी कळते वेदना?

वसंतमागे मी शिशिर दडवून ठेवले

स्वतःशी ही काही खरं काही खोटं बोलून पाहले

गळलेल्या पानांची रास रीचत जाताना

तुझ्या भिजण्याने पावसाळा व्हायचा

आता पावसामध्ये ती बात नाही

तुझ्या भेटीने फुलांचे बहरणे

वसंतामध्ये ती बात नाही

श्वासांनीच खरे बोलणे व्हायचे 

शब्दांमध्ये ती बात नाही

तुझ्या स्पर्शाने गंधाळणे माझे 

अत्तरामध्ये ती बात नाही

तुझ्या सोबती मीच कळलो मला 

आरश्यामध्ये ती बात नाही

~ विशाल

 

जेव्हा पहिल्यांदा पाहिलं

तुला बटांशी खेळताना

पांढऱ्याशुभ्र साडीमध्ये

गुलाबी हसताना

वाटलं वसंत फुलला असावा

बहर आला असावा

किंवा स्वप्न आणि वास्तविकतेचा

तो क्षण दुवा असावा

तू खरंच होतीस का?

मी चिमटा काढून बघायला हवं होतं 

काहीतरी कारण काढून तुझ्याशी

बोलायला हवं होतं

खऱ्या होत असतील

पुस्तकातल्या कथा कदाचित

स्वप्न उद्याची चाहूल असेल

कदाचित

तिला चंद्र उगाच नसतील म्हणत

गुलाबाशी तुलना उगाच नसतील करत

तिला त्याच्या नजरेतून बघावं

तुला बघितलं तेव्हा वाटलं

वाटलं नव्हतं या शहरात

येईन मी पुन्हा

तश्याच असतील या शहरातील

वाटा साऱ्या जुन्या

पुन्हा चिंब पावसात भिजताना

पुन्हा त्याच वाटांवर चालताना

वाटतं जपल्या असाव्या या शहराने 

आपल्या सोबतीच्या साऱ्या खुणा

शहराच्या कानाकोपऱ्यात साठलेलं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

तुझी मिठी, तुझी ऊब

आणि लताचं गाणं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

मनात घर करून राहील

आणि लताच्या गाण्यात

तुझ्या आठवणींचं गूज राहील

वाटलं नव्हतं या शहरात

तुझ्या आठवणींनी वेढलं जाईन

प्रत्येक वळणावर तुझं

अस्तित्व शोधत राहीन

~ विशाल

दीवारों पर तुम्हारी तस्वीर वैसे ही है 

मेज पर तुम्हारे खत वैसे ही है 

मैं अब भी सुनता हूं वहीं ग़ज़लें

मेरा तुझको लिखना वैसे ही है 

तुम शायद अब पहली सी नही रही

पर मेरा तुझको देखना वैसे ही है

मैं तुझको महसूस कर सकता हूं अब भी 

बिस्तर में तेरी खुशबू वैसे ही है 

 

 आपण चुकलो असेल

तू ही चुकली असशील

मी ही चुकलो असेल

तरीही सर्व विसरून

एकमेकांशी भांडत, दूर जात, जवळ येत

कधी वेगळ्या वाटेवर कोलमडून सावरल्यावर 

एकमेकांची सोबत सांभाळत आपण राहलो

कदाचित ते प्रेम असेल

कदाचित तुझी आपुलकी

कदाचित माझी मैत्री

शेवटची भेट म्हणत रात्री जात राहल्या

आणि 

पुढच्या भेटीची आतुरतेने वाट बघितली असेल

तूही आणि मीही

पण एकदा तरी शेवटचं वळण येणार होतंच

एकदा तरी शेवटची भेट 

खरंच शेवटची होणार होती

मी तुला नजरेत पूर्ण भरून घेतलंय

तुझा स्पर्श माझ्यात सामावून घेतलाय

तुझा गंध श्वासांची माळ म्हणून गुंफलाय

आता तू नसणार तरी तुझा सहवास असणार आहे

हे सर्व माझ्या पूर्ण मालकीचं असणार आहे

कायमचं

तुझं, तुझ्याशिवाय

पण एक सांग?

जगण्याचं कारण असणं इतकचं पुरेसं असतं का?

 आयुष्य तसं फार complicated आहे

म्हणजे

कविता ओठांवर आहे

आणि शब्द नाही

आतला गोंधळ स्तब्ध नाही

हे संथ वाहणारं पाणी

बेभान वारा, काजवे, तारे, चंद्र

गडद अंधार पण रात्र नाही

घरामागच्या बागेतून बीच दिसतो

भरती, ओहोटी, लाटा, समुद्रपक्षी

या क्षितिजाला सूर्यास्त मात्र नाही

आयुष्य काय साधं वाटलं तुला

तू शेक्सपिअर वाचलास?

विनोद आणि वेदनेला अंत नाही

 हे चार भिंतीचं अपार्टमेंट

तसंच आहे

घरासारखं

हं, थोडं अस्ताव्यस्त आहे

पण

धुळीने माखलेली पुस्तकं

गंज चढलेल्या स्ट्रिंग्सची गिटार

बेसिन मधील खरकटी भांडी

रूमभर कपड्यांचा ढीग

एवढं सोडलं की बास्स

रित्या बॉटल्स

सिगरेटचा धूर

रंग उडालेल्या पेंटिंग्ज

आणि मेलेली रोपं

एवढं सोडलं की बास्स

बाकी

हे चार भिंतीचं अपार्टमेंट

तसंच आहे

घरासारखं

त्या रात्रीचा बेभान पाऊस,

अखंड, मुसळधार, बेधुंद, बेपर्वा

आजपर्यंत भिजलेल्या सर्व पावसांपेक्षा वेगळा

तोपर्यंत पावसाची कधी भीती वाटली नाही

पण तो पाउस वेगळाच आणि वेगळीच रात्रही

ओळखीचं च पण अनोळखी वाटायला लागलेलं

तेच शहर, तोच चौक, तेच चेहरे, तेच लोक

एका बंद टी स्टॉल चा आडोसा घेतला

समोरच तुझं घर होतं

जॅकेटच्या खिशातून अर्धी भिजलेली सिगारेट काढली

शिलगावली

सिगारेट चा धूर विरत जाताना

चोरपावलांनी आलेली तुझी आठवण

तुझे डोळे, तुझा स्पर्श

तुझ्यासोबत चे ते दिवस, ती वर्ष

सगळं नकोसं च वाटलं

पाउस थांबला तेव्हा 

मी तुझ्या घराची बेल वाजवली नाही

का कुणास ठावूक

तसाच मागल्यापावली चालत घरी आलो

त्यानंतर आपण भेटलो ते फक्त कवितेत

माझ्या प्रत्येक कवितेत तुझाच उल्लेख असताना

तूच माझी नेहमी सेफ प्लेस असताना

तो कुठला पाउस की 

तू मला नकोशी वाटलीस?