वाटलं नव्हतं या शहरात

येईन मी पुन्हा

तश्याच असतील या शहरातील

वाटा साऱ्या जुन्या

पुन्हा चिंब पावसात भिजताना

पुन्हा त्याच वाटांवर चालताना

वाटतं जपल्या असाव्या या शहराने 

आपल्या सोबतीच्या साऱ्या खुणा

शहराच्या कानाकोपऱ्यात साठलेलं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

तुझी मिठी, तुझी ऊब

आणि लताचं गाणं

तुझं हसणं, तुझं बोलणं

मनात घर करून राहील

आणि लताच्या गाण्यात

तुझ्या आठवणींचं गूज राहील

वाटलं नव्हतं या शहरात

तुझ्या आठवणींनी वेढलं जाईन

प्रत्येक वळणावर तुझं

अस्तित्व शोधत राहीन

~ विशाल

दीवारों पर तुम्हारी तस्वीर वैसे ही है 

मेज पर तुम्हारे खत वैसे ही है 

मैं अब भी सुनता हूं वहीं ग़ज़लें

मेरा तुझको लिखना वैसे ही है 

तुम शायद अब पहली सी नही रही

पर मेरा तुझको देखना वैसे ही है

मैं तुझको महसूस कर सकता हूं अब भी 

बिस्तर में तेरी खुशबू वैसे ही है 

 

 आपण चुकलो असेल

तू ही चुकली असशील

मी ही चुकलो असेल

तरीही सर्व विसरून

एकमेकांशी भांडत, दूर जात, जवळ येत

कधी वेगळ्या वाटेवर कोलमडून सावरल्यावर 

एकमेकांची सोबत सांभाळत आपण राहलो

कदाचित ते प्रेम असेल

कदाचित तुझी आपुलकी

कदाचित माझी मैत्री

शेवटची भेट म्हणत रात्री जात राहल्या

आणि 

पुढच्या भेटीची आतुरतेने वाट बघितली असेल

तूही आणि मीही

पण एकदा तरी शेवटचं वळण येणार होतंच

एकदा तरी शेवटची भेट 

खरंच शेवटची होणार होती

मी तुला नजरेत पूर्ण भरून घेतलंय

तुझा स्पर्श माझ्यात सामावून घेतलाय

तुझा गंध श्वासांची माळ म्हणून गुंफलाय

आता तू नसणार तरी तुझा सहवास असणार आहे

हे सर्व माझ्या पूर्ण मालकीचं असणार आहे

कायमचं

तुझं, तुझ्याशिवाय

पण एक सांग?

जगण्याचं कारण असणं इतकचं पुरेसं असतं का?

 आयुष्य तसं फार complicated आहे

म्हणजे

कविता ओठांवर आहे

आणि शब्द नाही

आतला गोंधळ स्तब्ध नाही

हे संथ वाहणारं पाणी

बेभान वारा, काजवे, तारे, चंद्र

गडद अंधार पण रात्र नाही

घरामागच्या बागेतून बीच दिसतो

भरती, ओहोटी, लाटा, समुद्रपक्षी

या क्षितिजाला सूर्यास्त मात्र नाही

आयुष्य काय साधं वाटलं तुला

तू शेक्सपिअर वाचलास?

विनोद आणि वेदनेला अंत नाही

 हे चार भिंतीचं अपार्टमेंट

तसंच आहे

घरासारखं

हं, थोडं अस्ताव्यस्त आहे

पण

धुळीने माखलेली पुस्तकं

गंज चढलेल्या स्ट्रिंग्सची गिटार

बेसिन मधील खरकटी भांडी

रूमभर कपड्यांचा ढीग

एवढं सोडलं की बास्स

रित्या बॉटल्स

सिगरेटचा धूर

रंग उडालेल्या पेंटिंग्ज

आणि मेलेली रोपं

एवढं सोडलं की बास्स

बाकी

हे चार भिंतीचं अपार्टमेंट

तसंच आहे

घरासारखं

त्या रात्रीचा बेभान पाऊस,

अखंड, मुसळधार, बेधुंद, बेपर्वा

आजपर्यंत भिजलेल्या सर्व पावसांपेक्षा वेगळा

तोपर्यंत पावसाची कधी भीती वाटली नाही

पण तो पाउस वेगळाच आणि वेगळीच रात्रही

ओळखीचं च पण अनोळखी वाटायला लागलेलं

तेच शहर, तोच चौक, तेच चेहरे, तेच लोक

एका बंद टी स्टॉल चा आडोसा घेतला

समोरच तुझं घर होतं

जॅकेटच्या खिशातून अर्धी भिजलेली सिगारेट काढली

शिलगावली

सिगारेट चा धूर विरत जाताना

चोरपावलांनी आलेली तुझी आठवण

तुझे डोळे, तुझा स्पर्श

तुझ्यासोबत चे ते दिवस, ती वर्ष

सगळं नकोसं च वाटलं

पाउस थांबला तेव्हा 

मी तुझ्या घराची बेल वाजवली नाही

का कुणास ठावूक

तसाच मागल्यापावली चालत घरी आलो

त्यानंतर आपण भेटलो ते फक्त कवितेत

माझ्या प्रत्येक कवितेत तुझाच उल्लेख असताना

तूच माझी नेहमी सेफ प्लेस असताना

तो कुठला पाउस की 

तू मला नकोशी वाटलीस?

रिमझिम पावसात

तुझ्यासोबत भिजलेली संध्याकाळ आठवते

उधाणलेल्या समुद्राच्या लाटांमधून चालताना

बेभान वारा झालेले तुझे मोकळे केस

पावसाला दव बनवून झेलनारे तुझे ओठ

तुझ्या हाताचा उबदार स्पर्श

ओठी लताचं सागर किनारे

निसर्गाने आर डी बर्मन होवून दिलेली साद

तुझ्या डोळ्यात नाहीसा झालेलो मी

गुलाबी रंगाची ती एकच सायंकाळ असावी

आता जगजीत च्या गझल ऐकत जागलेल्या रात्रीत

ती संध्याकाळ 

आणि

त्या पावसाला 

साद घालत असतो

फुल स्पीड च्या फॅन खाली

घामाने चिंब भिजलेल्या अवस्थेत कडे फेरत 

तुझा विचार करत असताना

तू उलगडत असशील कुणासमोर तरी

तुझ्या दैनंदिनीतलं आजचं पान

करत असशील त्याची विचारपूस

खेळत असशील 

समेशन ऑफ आय लव्ह यू

फ्रॉम आय  इज इक्वल टू वन टू इन्फिनिटी चा खेळ

जुळलेलं असेल जात, धर्म, पैसा, सेटलमेंट चं गणित

मी अजूनही तुझी सवय न तुटलेला 

निराश, पराजित, खचलेला

अंधारात एकटाच रडत कुढत 

सिगरेट च्या झुरक्या सोबत 

तुझ्या आठवणी धूर करण्याच्या निष्फळ प्रयत्नात

प्रॅक्टिक्यालीटी समोर पराजित प्रेमाच्या सिद्धांताच्या चितेत 

ऊब शोधण्याचा प्रयत्न करत असेल

लोकांच्या गर्दीतून निसटणं तसं सोपं असतं

पण,

मनात गर्दी दाटू लागली की कुठे निघून जाणार?

पिंजऱ्यात कोंडलेल्या

तडफडनाऱ्या पक्षागत

आतल्या आत गुदमरत राहतो

तुझ्यासारखं 

प्रॅक्टिकल होता आलं असतं तर बरं झालं असतं

तुला जग बनवून 

साऱ्या जगाला मी दूर केलं स्वतः पासून

आता तू नसताना हा एकांत खायला सुटतोय

कपाटातल्या रोमान्स जेनर च्या नाॅवेल्स

इंस्टाग्राम वर 

तू सजेस्ट केलेल्या चॅनल्स वरच्या कपल्स इमेजेस ची फीड

रेकॉर्ड कलेक्शन मधली रोमँटिक गाणी

डेस्क वर लावलेला आपला फोटो

हातावर गोंदवून घेतलेलं तुझं नाव

कशाकशापासून दूर पळणार?

तू म्हंटलेलं पुस्तकी बोलू नको

मी कविता करणं सोडलं

मग तू म्हणालीस की तू फारच बोरिंग झालाय आता

खिशात दमडी नसतानाही फक्त तुला भेटायला म्हणून

मी अख्खं शहर पालथं घालून भर पावसात तुला भेटायला पायी आलेलो

आणि तू म्हंटलस की मी म्हंटलेलं का ये म्हणून

मी लग्नासाठी विचारलेलं तेव्हा 

कुठलंही कारण नसताना तू नकार दिलास

तुला मला पोसायचं नव्हतं

ना जबाबदारी स्वीकारायची होती

मी म्हंटलं की तुझ्याशिवाय जगू शकणार नाही

तू म्हंटलंस की ऑफिस वरून उडी मारून जीव दे

मनात अशी गर्दी झाली की वाटतं

साला आपण च च्युतिया आहोत

तुझाच चेहरा, तुझाच आवाज, तुझाच स्पर्श

तुझ्याच नावाचा विचार करत आहोत

जेव्हा तुला काही घंटा फरक पडत नाही

मी गर्दीलाच ओरडून सांगायचा प्रयत्न करतो

तुझे शेवटचे शब्द

फक ऑफ. ..!