फुल स्पीड च्या फॅन खाली

घामाने चिंब भिजलेल्या अवस्थेत कडे फेरत 

तुझा विचार करत असताना

तू उलगडत असशील कुणासमोर तरी

तुझ्या दैनंदिनीतलं आजचं पान

करत असशील त्याची विचारपूस

खेळत असशील 

समेशन ऑफ आय लव्ह यू

फ्रॉम आय  इज इक्वल टू वन टू इन्फिनिटी चा खेळ

जुळलेलं असेल जात, धर्म, पैसा, सेटलमेंट चं गणित

मी अजूनही तुझी सवय न तुटलेला 

निराश, पराजित, खचलेला

अंधारात एकटाच रडत कुढत 

सिगरेट च्या झुरक्या सोबत 

तुझ्या आठवणी धूर करण्याच्या निष्फळ प्रयत्नात

प्रॅक्टिक्यालीटी समोर पराजित प्रेमाच्या सिद्धांताच्या चितेत 

ऊब शोधण्याचा प्रयत्न करत असेल

लोकांच्या गर्दीतून निसटणं तसं सोपं असतं

पण,

मनात गर्दी दाटू लागली की कुठे निघून जाणार?

पिंजऱ्यात कोंडलेल्या

तडफडनाऱ्या पक्षागत

आतल्या आत गुदमरत राहतो

तुझ्यासारखं 

प्रॅक्टिकल होता आलं असतं तर बरं झालं असतं

तुला जग बनवून 

साऱ्या जगाला मी दूर केलं स्वतः पासून

आता तू नसताना हा एकांत खायला सुटतोय

कपाटातल्या रोमान्स जेनर च्या नाॅवेल्स

इंस्टाग्राम वर 

तू सजेस्ट केलेल्या चॅनल्स वरच्या कपल्स इमेजेस ची फीड

रेकॉर्ड कलेक्शन मधली रोमँटिक गाणी

डेस्क वर लावलेला आपला फोटो

हातावर गोंदवून घेतलेलं तुझं नाव

कशाकशापासून दूर पळणार?

तू म्हंटलेलं पुस्तकी बोलू नको

मी कविता करणं सोडलं

मग तू म्हणालीस की तू फारच बोरिंग झालाय आता

खिशात दमडी नसतानाही फक्त तुला भेटायला म्हणून

मी अख्खं शहर पालथं घालून भर पावसात तुला भेटायला पायी आलेलो

आणि तू म्हंटलस की मी म्हंटलेलं का ये म्हणून

मी लग्नासाठी विचारलेलं तेव्हा 

कुठलंही कारण नसताना तू नकार दिलास

तुला मला पोसायचं नव्हतं

ना जबाबदारी स्वीकारायची होती

मी म्हंटलं की तुझ्याशिवाय जगू शकणार नाही

तू म्हंटलंस की ऑफिस वरून उडी मारून जीव दे

मनात अशी गर्दी झाली की वाटतं

साला आपण च च्युतिया आहोत

तुझाच चेहरा, तुझाच आवाज, तुझाच स्पर्श

तुझ्याच नावाचा विचार करत आहोत

जेव्हा तुला काही घंटा फरक पडत नाही

मी गर्दीलाच ओरडून सांगायचा प्रयत्न करतो

तुझे शेवटचे शब्द

फक ऑफ. ..!

तुझ्या प्रेमात का पडलोय

ते सांगता येणार नाही

पण तुला बघता क्षणी तू 

आपलीशी वाटलीस आणि मी 

तुझ्या प्रेमात पडलो

तुझे टपोरे डोळे

गुलाबी ओठांवरची नारंगी लिपस्टिक

छोटीशी काळी इअररिंग्ज

की तुझ्या आवाजातला भरभक्कम पणा

काय कारण असेल माहीत नाही

तुला उगाच मिठीत घ्यावसं वाटतं

तुझ्या डोळ्यांत स्वतःला न्याहारावसं वाटतं

तुझा नाजूक हात हातात घेवून

किंवा केसांची बट सावरत मिठीत घेवून

तुझ्या हृदयाच्या स्पंदनांची चाहूल घ्यावी

तुझ्या ओठांच्या स्पर्शाने सारी

दुनियाच विसरून जावी

आपल्या श्वासांनीच 

प्रेमाची कबुली द्यावी

मला कवेत घट्ट घेवून तू

लहान मुलासारखं झोपी जावं

आणि मी रात्र जागून 

तुला बघत रहावं

असं वाटायला लागलंय 

का माहित नाही

- Vishal

तुझी आठवण येतेय असं नाही
तुझ्याशिवाय जगणं शिकलोय मी
फक्त कधी कधी वेळ जात नाही
एव्हढंच
स्वतः ला कामात गुंतवतो
मुद्दाम कुठल्यातरी मूव्हीज बघत बसतो
मुराकामी च्या एखाद्या पुस्तकात डोकावत
उगाच कुठलीतरी जुनी गाणी ऐकतो
वसंताचा वेध घेणं सोडलंय
पावसाची ही आतुरता राहली नाही
उगाच छतावर बसून
तारे ही मोजत नाही
ज्या वाटेवरून सोबत जायचो
ती वाटच सोडलीय
तुझ्या मिठीत परत यायची
आसही सोडलीय
पुस्तकांवर ची धूळ साफ करून
कपाटात लावलेत
गॅलरीत ले गुलाब ही आता
फुलायला लागलेत
लाइफ एकदम सॉर्ट झालीय असं वाटतं कधीतरी
मग एक झुळूक अंगावर येते कुठून तरी
मी एकटा आहे हे जाणवायला लागतं
हे भयानक कॉम्बिनेशन आहे
एकांत आणि रात्र
एकांतात लवकर रात्र सरत नाही
कधी कधी वेळ जात नाही
एवढंच. ..

- विशाल

कधी माझी कविता म्यच्युअर होईल
तेव्हासुद्धा असशील तू
माझ्या कवितेत कवितेची
शेवटची ओळ बनून

शब्द हरवलेले नसतील
कविता विस्कटलेली नसेल
कवितेत भरकटलेला
मीही नसेल

शिशिर नसेल
रात्रही नाही
निराशेचा
उल्लेखमात्र ही नाही

तरीही मला सावरलेलंस तशीच
तिलाही गरज असेल तुझी
कधी माझी कविता म्यच्युअर होईल
तेव्हासुद्धा. ..

© विशाल

पुस्तकांच्या शोधात निघालो होतो
एकटाच
यावेळेस तुझी सोबत नव्हती
पण वाटेत फुलांचं मार्केट लागलं
आणि तुझी आठवण आली
गुलाब आणि मोगऱ्याचा सुगंध
दरवळत माझ्यापर्यंत आला
तू सोबत असतीस
तर तुझ्या वेणीत माळला असता गजरा
तुझ्या केसांच्या सुगंधासमोर
कदाचित फिकाही वाटला असता मोगरा
पण आता तू सोबत नाहीस
तरीही मी गजरा घेतला
का?
माहिती नाही
चालत चालत समोर आलो
मार्केट संपलं
स्मशान लागलं
आपल्या आवडत्या व्यक्तींच्या स्मृतीत
फुलं वाहिली जात होती त्यांच्या थडग्यावर
मी हातातल्या गजऱ्याकडे बघितलं
त्याची फुलांची माळ झाली होती
मी सगळं स्मशान शोधून काढलं
कुठे आपल्या प्रेमाचं थडगं पुरलंय
ती जागा शोधत
कुठेतरी कोपऱ्यात एक थडगं दिसलं
माझंच नाव
माझीच जन्मतारीख कोरलेलं
त्यावर मरण्याची तारीख वा वेळ नव्हती
ना 'च्या स्मृतीप्रित्यर्थ' असं ही काही
कुणी मेणबत्ती ही नव्हती पेटवली त्यावर
ना कुणी फुलंही अर्पिलेली
पायातील त्राण संपला
डोकं सुन्न झालं
स्वतःच्याच थडग्यासमोर बसून मी तासभर तरी रडत बसलो असेन
तुझ्यासाठी घेतलेला गजरा
फुलांची माळ म्हणून चढवला मी स्वतःच्याच थडग्यावर
आणि निघालो परत
पुस्तकांच्या शोधात. ..

- विशाल

नेहमीच कोरं असतं
वहितलं एक पान
मग कुणीतरी येतं
स्वतःच्या वहितली एक कविता
त्यावर कोरून जातं
शिशिरात झाडाचं
एकेक पान गळावं जसं
मग आपल्याच वहितली आपलीच
एकेक कविता हरवत जाते
एकच कविता शिल्लक राहते
एकच कविता
एकच कविता आपण हृदयावर
कोरून ठेवत असतो
तळहाताच्या फोडासारखं
जपून ठेवत असतो
एक दिवस तीच व्यक्ती
कविता मागायला येते
कोरी वही न बघताच आपली
कविता घेऊन जाते
कोरी असते वही पण आता
शब्द नसतात काही
आयुष्यातली पानंही अशी
कोरिच असतात काही

© विशाल

पानगळीत
एकेक पान गळावं
तसं
एकेक क्षण
थोडं थोडं मरत असतो आपण
उध्वस्त आयुष्याच्या राखेतून
कुणी रेखाटतो उभ्या आडव्या रेषा
कुणी त्याला कविता म्हणतं. ..
आणि कविता
म्हणजे असतं तरी काय?
मोडलेलं घर,
विखुरलेलं आयुष्य,
हरवलेली माणसं,
आणि
संपलेल्या आशेशिवाय?
आशावादी कविता म्हणजे
पोरखेळ वाटतो नुसता
कल्पनेपलीकडे काहीच नसतात
मनाला सुखावणाऱ्या कविता
सत्य सुखावत नसतंच कधी
ते बोचतं
ते बोचरेपण मांडते तीच कविता
हल्ली मी लिहीत नाही
कारण
कवितेचा शेवटच सापडत नाही
मग त्या शेवटाच्या शोधात
अशी कविता भरकटत जाते
विषयांतर होत जातं
पण कविता पूर्ण होत नाही
माझा एक कवी मित्र म्हणतो,
अपूर्णतेतच खरं पूर्णत्व असतं. ..
एक ओझं ओसरल्यासारखं
मी सुटकेचा निश्वास टाकतो खरा
पण
कुठेतरी टोचत राहतेच ही जाणीव
की जगायला
कुणाची तरी साथ लागतेच
तसा कवितेलाही शेवट लागतोच
माणसाला पूर्णत्वाचा शाप आहे,
आणि कवितेलाही. ..
- विशाल

बऱ्याच दिवसांपासून
तू लिहीत नाहीस काही?
कुठे हरवला, कवी मज मधला
मलाच माहीत नाही

पानगळ व्हावी तसे कवित्व
गळून गेले माझे
या झाडावर वसंतातही
पालवी फुटणे नाही

सूर्य, चंद्र, अन् तारे आणि
फुले, पाखरे, सारे
रुसून गेलेत माझ्यावरती
घरी परतणे नाही

प्रकाश नाही तर म्हणतो
लिहीन तिमिरावरती
मी इतका दुर्दैवी
मजसाठी अंधारही नाही

मज हृदयाच्या कप्प्यामध्ये
रितेपण आहे केवळ
व्यक्त कराया रितेपणास
शब्दही नाही, 'मी'ही नाही

(अपूर्ण)

- विशाल