तू मैत्रीण बनून माझ्या आयुष्यात आलीस
पण देवदूतच झालीस
माझ्याचसोबत माझी पुनर्भेट घडवून आणलीस
मला शब्द दिलेस
माझी कविता दिलीस
माझ्यातल्या कवीला जिवदान दिलंस
तुझ्या सोबतीत मला अंधाऱ्या रात्रीही आवडायला लागल्यात
पावसात परत चिंब भिजायलाही आवडायला लागलंय
सौमित्रच्या कविता वाचायला लागलोय
दिदींची गाणी ऐकायला लागलोय
तुझ्याशी भेटायची नेहमी ओढ लागलेली राहते
तुझ्याशी बोलून सर्व मन मोकळं करायचं असतं
तू समोर असलीस की हृदयात धडधडायला होतं जोरात
आणि तुला मिठीत भरलं की स्पंदनं शांत लयीत गुणगुणत राहतात
तू इतकं काही दिलंस
आणि मी मात्र तुला काही देऊ शकलो नाही
देवदूताला माझ्यासारख्या मर्त्य माणसाने काय द्यावं?
माझ्याकडे तुला द्यायला काही नाही
काही पुस्तकं,
मी
आणि या कवितेशिवाय…
No comments:
Post a Comment